SŁOWIAŃSKIE DRZEWO ŻYCIA I WYRAJ

Posted on Cze 16, 2020

Drzewo Życia jest symbolem znanym w różnych kręgach kulturowych. Wiele ludów traktowało je  jako coś świętego i upatrywało w nim reprezentanta duchowego aspektu przyrody. Wyrażało ono moc Kosmosu, rodzenie się i odradzanie. Było znakiem nieśmiertelności. Uważano je za oś łączącą światy: niższy – piekielny, pośredni – ziemski i wyższy – niebiański. Także w chrześcijaństwie krzyż przedstawiano niekiedy jako Drzewo Życia.

Ponieważ było drzewem rajskim, symbolizowało obfitość i dostatek, a jego owoce zapewniały nieśmiertelność. Odzwierciedlało trzy sfery umysłu człowieka: nadświadomość, świadomość i podświadomość. Według innego schematu, korona symbolizowała umysł, pień ciało, a korzenieinstynkty.

Drzewo Życia stało się także centralnym diagramem kabały, który przedstawia powstanie i budowę Wszechświata oraz ukazuje atrybuty Boga. Według kabalistów, Bóg jest niepoznawalny. Jest rodzajem bezgranicznego światła, z którego wydobywają się emanacje zwane Sefirotami. Są one przejawami boskiej osobowości. Na nich opiera się konstrukcja świata i istota człowieka.

Według Carla Gustava Junga, drzewo ma przebogate  formy  znaczeniowe.  Wyraża otwieranie się w sensie fizycznym i duchowym oraz rozrost.  Może też ukazywać aspekt matczyny pod postacią cienia   drzewa   dającego   schronienie,  pożywnych  owoców będących  źródłem  życia,  jak również znamionować trwałość i solidność poprzez  mocne  zakorzenienie.  Drzewo  ukazuje też w sposób symboliczny  przemijanie  i  odradzanie  się. Rysowana przez człowieka mandala drzewa staje się obrazem wnętrza człowieka i   symbolem  jego  jaźni.  Odkryte  korzenie  wskazują,  że rysującemu  brakuje  poczucia  bezpieczeństwa i stabilności. Połamane   gałęzie  i  otwory  w  pniu  wyrażają  sygnały  o „zapomnianych”   ranach.   Bezlistne   drzewo  wskazuje,  że właściciel   mandali   znajduje  się  w  stanie  uśpienia  i wyczekiwania.

KRAINA DUSZ I PTAKÓW

Nasi przodkowie mieli też rajską krainę dusz i ptaków, którą nazywano, szczególnie we wschodniej Słowiańszczyźnie, Wyrajem. Według językoznawców wyraz ten ma związek z irańskim słowem rayi oznaczającym bogactwo i szczęście, co wskazuje na indoeuropejskie korzenie. Rozróżniano  dwa rodzaje tej krainy: Wyraj niebiański i Wyraj podziemny. Od świata żywych oddzielone były wodami. Pierwszy z nich zwano także Wyrajem ptasim. Do niego miały udawać się dusze ludzkie po śmierci. Wyraj wyobrażano sobie jako koronę ogromnego kosmicznego drzewa. Na jego straży stał Złoty Kur lub Raróg. Wierzono, że dusze zmarłych ulatują jak ptaki do niebieskiej ojczyzny. Następnie, za pomocą bocianów i lelków wiosną, a kruków zimą, powracają z powrotem na ziemię i wstępują do łon kobiet. Stąd też po dziś dzień opowiada się najmłodszym, że bociany przynoszą dzieci. Niektórzy dostrzegają w tym rodzaj wiary reinkarnacyjnej Słowian. Duszę ludzką traktowali oni często jako ptaka. Co ciekawe, na jednej z płaskorzeźb Drzwi Gnieźnieńskich przedstawia się ją właśnie w takiej postaci.  Mieszkańcy Wyraju  mieli spożywać rajski chleb pieczony ze sporyszu.

LESZEK MATELA

Zainteresuj się wierzeniami i mitologią naszych przodków! Przedstawiam je w książce SŁOWIAŃSKIE KORZENIE. Odkryj tradycje przodków:

http://leszekmatela.com/slowianskie-korzenie-poznaj-tradycje-przodkow/