W dziejach duchowości i myśli ezoterycznej niezwykłe miejsce zajmuje Jiddu Krishnamurti (1895-1986), jeden z największych myślicieli XX w.
Znać siebie – powiedział kiedyś podczas jednej z dyskusji Krishnamurti – znaczy śledzić wciąż z dnia na dzień, z minuty na minutę, tok własnych myśli i uczuć. Poznawać to, co jest w nas, nie powierzchownie, lecz przez bezpośrednie czujne oglądanie, bez potępiania, bez osądu, bez wartościowania i bez porównań. Spróbujcie prześledzić to, a przekonacie się jak ogromnie trudne jest dla umysłu, ćwiczonego setki lat właśnie w porównywaniu, potępianiu, ocenianiu i wartościowaniu, zatrzymanie tego procesu i obserwowanie po prostu tego co jest.
Często w jego nauce pojawiało się pytanie: czy jesteście świadomi jak bardzo wasz umysł jest uwarunkowany? Stąd też według Krishnamurtiego podstawowym problemem, z którym winien zmierzyć się człowiek jest kwestia samopoznania. Kiedyś powiedział, że polega ono na czujnym i wnikliwym patrzeniu na siebie teraz, dziś i w każdej chwili. Dzięki niemu zaczynamy wyzwalać się z dotychczasowych pojęć i ocen, dostrzegamy siebie, a nie jedynie swoje myśli o sobie. Powinniśmy starać się odkrywać co rodzi daną myśl i co się za nią kryje. Dzięki temu dojdziemy do rzeczywistego poznania. Również prawdziwa twórczość rodzi się ze stanu całkowitego uciszenia umysłu.
Spotkania i dyskusje z jego udziałem organizowano zarówno w Indiach, jak i w Stanach Zjednoczonych oraz licznych krajach Europy. Nie chcę – powiadał – by moje przemówienia były teoretyczne. Wszystko o czym mówię przeżyłem osobiście. Jeśli nie chcecie wprowadzić tego o czym mówię w życie, lepiej nie słuchajcie mnie wcale. Naszym zadaniem bowiem jest przetwarzanie samego siebie.
W swoich spotkaniach z ludźmi odrzucał wszelką ceremonialność, a nawet nie starał się im przewodniczyć. Ten filigranowo zbudowany starzec o surowych, a przy tym dostojnych rysach twarzy, wchodził na podium, siadał na prostym drewnianym krześle, mówił bez wstępu i notatek, wnikliwie i precyzyjnie odpowiadał na pytania zgromadzonych.
Krishnamurti ponad 65 lat swego życia poświęcił nauczaniu. Ze swoim przesłaniem zwracał się do ludzi różnych ras, religii, kultur i narodowości. Słynne stały się szczególnie jego mowy wygłoszone w Los Alamos w 1984 r. do amerykańskich fizyków atomowych oraz w Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku w kwietniu 1985 r. Nie głosił żadnej doktryny, a jedynie zachęcał do badania własnego umysłu. Zachęcał również do radykalnej przemiany wewnętrznej każdej jednostki, gdyż tylko wtedy może zaistnieć zmiana w społeczeństwie, a przez to przemiana całej ludzkości, powszechna harmonia i pokój na świecie. Głosił, że żadne doktryny i systemy, żadna najbardziej demokratyczna władza, żadna technika i sztuka nie są w stanie podnieść ludzkości do nowego poziomu świadomości. Nauczał przede wszystkim sztuki życia z samym sobą, z ludźmi i ze światem. Narzędziem każdego winna stać się, według niego, beznamiętna i czujna świadomość. Szczególnie wyjątkowe w nauce Krishnamurtiego jest to, że nie pragnął on być niczyim mistrzem czy kierownikiem. Na licznych spotkaniach w różnych zakątkach świata po prostu rozmawiał z ludźmi, zachęcając ich do samopoznania, a poprzez nie do głębokiej wewnętrznej przemiany. Jego książki oparte w dużej mierze na odczytach i dyskusjach mają jedynie zachęcić każdego do indywidualnej podróży w głąb siebie.
Wydawnictwo KOS z Katowic opublikowało trzy ważne książki Krishamurtiego. CAŁKOWICIE INNY SPOSÓB ŻYCIA to zapis jego rozmów z Allanem W. Andersonem, prof. filozofii z Uniwersytetu San Diego. W dialogach poruszanych jest wiele kwestii ważnych dla współczesnego człowieka nieobojętnego na sprawy duchowe. Chodzi m.in. o wiedzę, zrozumienie, strach, szczęście, miłość, seks, przyjemność, religię i autorytet. Krishnamurti podkreśla, że jedynie poprzez odrzucenie pojęć i doświadczeń przeszłości będziemy mogli dostrzec siebie i świat takim, jakim on naprawdę jest.
http://www.kos.com.pl/pl/searchquery/Krishnamurti/1/full/5?url=Krishnamurti
Kolejną pozycją jest PIERWSZA I OSTATNIA WOLNOŚĆ. Zawarte w książce rozważania dotyczą nie tylko wolności rozumianej jako przełamanie wysycającego energię, zaciętego skupiania się na sobie samym. Krishnamurti mówi również o funkcjach umysłu i jego zagubieniu, o cierpieniu, strachu, nacjonalizmie, wierze w Boga, jak również o samotności, modlitwie i medytacji.
http://www.kos.com.pl/pierwsza_i_ostatnia_wolnosc_krishnamurti.html
Z kolei wydany niedawno DZIENNIK PODRÓŻY zawiera odczucia i przemyślenia Krishnamurtiego. Wychodząc od spraw codziennych, autor snuje refleksje dotyczące różnych ważnych dziedzin w życiu człowieka. Ujmujące są opisy przyrody, które wprowadzają czytelnika w odpowiedni nastrój. Połączenie plastycznych obrazów otaczającego świata z filozoficznymi przemyśleniami daje znakomity efekt. Ukazuje jednocześnie niezwykłą wrażliwość Krishnamurtiego na otaczający świat oraz inspirowaną głęboką duchowością mądrość.
http://www.kos.com.pl/pl/p/Dziennik-z-podrozy/352
Z dziełami Jiddu zetknąłem się jeszcze w latach siedemdziesiątych. Z satysfakcją obserwuję, iż jego książki fascynują coraz to nowe pokolenia czytelników zainteresowanych prawdziwą wiedzą duchową. Słowa Nauczyciela Świata uświadamiają współczesnemu człowiekowi, co go ogranicza, a przede wszystkim pomagają mu dostrzec konieczność wewnętrznej przemiany.
