Polska magiczna. Przewodnik po miejscach mocy

Ile razy prezentuję gościom zza granicy Polskę, zawsze zachwycają się naszymi miejscami mocy. Podkreślają, że w większości z nich występują ciągle żywe i aktywne subtelne energie przyrody. Znany zakonnik i jasnowidz Czesław Klimuszko akcentował wielokrotnie rolę Polski i punktów energetycznych, które znajdują się na jej terytorium. Nic dziwnego, że obcokrajowcy mówią o naszej ojczyźnie jako kraju magicznym, pełnym niezwykłych miejsc mocy. A czy my potrafimy docenić bogactwo, które posiadamy? Tego rodzaju punkty, gdzie koncentruje się energia Ziemi i Kosmosu od wieków przyciągały ludzi. W nich wznoszono obiekty sakralne i inne ważne budowle.

Przed wiekami człowiek, choć pozbawiony urządzeń technicznych, potrafił w odpowiedni sposób posługiwać się subtelnymi energiami natury. Otaczał kultem miejsca mocy, gdzie koncentrowały się stymulujące energie przyrody, a wznoszone budowle dopasowywał do ich przebiegu. Potrafił też poprzez stosowanie odpowiednich kształtów i symboli polepszać panujący układ promieniowań. Ową wiedzę zawdzięczał niezwykłej intuicji i wnikliwej obserwacji świata przyrody albo też wtajemniczeniu duchowemu, którego dostąpił. Dziś ponownie zaczynamy zwracać się ku naturze. Dziedzinę wiedzy dotyczącą badania i wykorzystania występujących wokół nas pozytywnych energii przyrody nazywamy geomancją. Zgłębiając wiedzę naszych przodków, mamy przed sobą bardzo wiele do odkrycia.

Również dawni budowniczowie kościołów chrześcijańskich wybierali do ich lokalizacji miejsca mocy. W nich łatwiej jest człowiekowi skoncentrować się na pracy wewnętrznej i modlitwie, uzyskać wyciszenie i wejść na wyżyny duchowe. Skoro istnieją takie miejsca wokół nas, skoro stworzył je Stwórca, dziwne by było, aby ich nie wykorzystać dla dobra ludzi. Dziś często o tym zapominają budowniczowie nowoczesnych kościołów i wznoszą je, niestety, byle gdzie, nierzadko nawet na terenach „odpadowych”, na których nie mogą powstać budynki mieszkalne. Zapytajmy ludzi, którzy uczęszczają na mszę do takich świątyń, czy odczuwają różnicę między nastrojem panującym w nich a np. w średniowiecznych budowlach sakralnych, nawet gdyby były one stare i zaniedbane. Znakomita większość przyzna, iż rzeczywiście coś jest w dawnych kościołach, co ich przyciąga.

W wielu zakonach chrześcijańskich byli nawet mnisi wyspecjalizowani w znajdowaniu najlepszych miejsc pod względem koncentracji naturalnych energii Ziemi i Kosmosu. Do takich zakonów należeli na przykład cystersi. Posiedli oni ogromną wiedzę dotyczącą świata przyrody i jego energii. W ich bogatej spuściźnie możemy odnaleźć ślady wiedzy geomantycznej. Reguła cystersów nakazywała pokorę wobec przyrody, dlatego też budownictwo tego zakonu uwzględniało niewidzialne oddziaływania wokół nas.

Cysterski kodeks zwany Carta caritatis określał zasady organizacji klasztorów. Wyspecjalizowani bracia szukali odpowiednich miejsc pod zabudowę. W takich miejscach musiała istnieć duża koncentracja energii kosmicznych zapewniająca zdrowe życie i ułatwiająca pracę wewnętrzną. Mówiono o charisma loci, czyli charyzmacie miejsca. Położenie opactwa w dolinie otoczonej wodami, w pobliżu lasów dostarczających budulca stało się wzorcem. Prostota formy architektonicznej była streszczeniem postawy wewnętrznej cystersa. Budowniczowie klasztorów cysterskich głosili, że przy wyszukanych formach trudno o należyte skupienie ducha. Podstawa estetyki cysterskiej zakładała piękno wewnętrzne. Jak głosił św. Bernard, było ono cenniejsze niż wszelkie ozdoby zewnętrzne.

Miejsca mocy o szczególnie dużej sile oddziaływania nazywane są czakramami Ziemi. Błędne jest wysnuwanie prostej analogii między czakramami u człowieka i czakramami naszej planety. Po prostu na Ziemi istnieje więcej niż siedem czakramów. Należy je traktować jak węzły w sieci energetycznej i transformatory subtelnych energii. Jest to zresztą zgodne z hipotezą uczonych rosyjskich, Gonczarowa, Makarowa i Morozowa, według której struktura kuli ziemskiej ma przypominać strukturę kryształu. Na powierzchni naszego globu, podobnie jak na krysztale, istnieje rodzaj sieci posiadającej aktywne węzły. Zastanawiającym jest fakt, że właśnie owe węzły pokrywają się z silnymi miejscami mocy na Ziemi. W nich wznoszono istotne dla rozwoju ludzkości obiekty i centra cywilizacyjne.

Badając kościoły zawsze spotykałem się z zainteresowaniem i życzliwością księży (widocznie takich przyciągają miejsca mocy). W tym kontekście warto wiedzieć na przykład, że największym specjalistą od geomancji w Austrii jest ksiądz katolicki i teolog dr Franz Jantsch. Napisał całą serię książek dotyczących austriackich miejsc mocy. W tym samym kraju, w Innsbrucku istnieje instytut naukowy zajmujący się m.in. badaniem zjawisk radiestezyjnych i parapsychicznych kierowany przez redemptorystę ks. prof. Andreasa Rescha. Wspomniany instytut wydaje czasopismo „Grenzgebiete der Wissenschaft” (Dziedziny graniczne nauki). Takich przykładów z różnych krajów można by mnożyć.

Korzyści z odwiedzania miejsc mocy są nie tylko natury intelektualnej i estetycznej, ponieważ – jeśli otworzymy się na ich energie – może to być dla nas nowy rodzaj doświadczenia wzbogacającego nas wewnętrznie. Tego rodzaju punkty energetyczne inspirują i pobudzają kreatywność człowieka. Następuje też zwiększenie biowitalności, co jest istotne dla zdrowia i pomocne w zwalczaniu różnych dolegliwości.

Niniejsza książka przeznaczona jest dla tych wszystkich czytelników, którym nie wystarczą przewodniki koncentrujące się jedynie na zwykłym opisie dziejów zabytków i ich architektury. „Polska magiczna” kierowana jest do osób, które chciałyby poznać to, co tajemnicze i osobliwe w naszym kraju, a nawet oprzeć poznanie niezwykłych miejsc mocy o własne doświadczenie wewnętrzne. W takich miejscach koncentrują się korzystne energie Ziemi i Kosmosu, a człowiek może, udając się tam, doładować swe wewnętrzne akumulatory, poprawić kondycję swego organizmu, wyciszyć się, a nierzadko wzbogacić o nowe doświadczenia duchowe. Miejsca mocy są bowiem takimi energetycznymi punktami naszej planety, które służą ludziom swym niezwykłym oddziaływaniem od tysięcy lat.

Pozostaje mi zatem zaprosić Państwa do wspólnej podróży z tą książką przez niezwykły i tajemniczy świat magicznej Polski, świat który istnieje tuż obok i otwiera się dla ludzi chcących poznać subtelne energie Ziemi i Kosmosu.

[custom_list]Książka zawiera:

  • mapy
  • zdjęcia
  • opisy dojazdu
  • informacje praktyczne

oraz opis:

  • lokalizacji ok. 400 miejsc mocy w prawie 100 miejscowościach na terenia całego kraju
  • polskich czakramów
  • stref geomantycznych
  • przesłań medytacyjnych
  • duchowej symboliki
  • radiestezyjnej siły energii i jej oddziaływania i wykorzystania

[/custom_list]

[sc name=”astro”]

[box type=”shadow”]

Leszek Matela

Polska magiczna. Przewodnik po miejscach mocy

Studio Astropsychologii

Białystok, 2009

ISBN 978–83-7377–362-2[/box]

Mały słownik wyrażeń radiestezyjnych

BIOMETR – linearny lub kolisty wykres zaopatrzony w skalę służący do pomiarów radiestezyjnych.

CHROMOTERAPIA – oddziaływanie terapeutyczne za pomocą różnych barw (w tym kolorów radiestezyjnych).

CIEK WODNY (ciek wgłębny, żyła wodna) – określenie płynącej pod ziemią wody. W wyniku ruchu wody w warstwie przepuszczalnej emitowane jest promieniowanie geopatyczne.

CIEK WZNOSZĄCY – warstwa wodonośna, w której woda pod ciśnieniem przemieszcza się ku górze.

CZAKRA (czakram) – centrum energetyczne w ciele człowieka. Według filozofii jogi człowiek posiada 7 czakramów. Jak podają przekazy ezoteryczne istnieją też czakramy na powierzchni Ziemi.

EFEKT BIOFIZYCZNY – mimowolny skurcz lub drgania mięśni pojawiające się po wejściu radiestety na strefę zadrażnień.

GEOBIOLOGIA – dziedzina wiedzy dotycząca oddziaływania promieniowania ziemi na istoty żywe. W niektórych krajach nazwa ta stosowana jest zamiast terminu radiestezja;.

GEOMANCJA – sztuka wykorzystywania pozytywnych wpływów sił Ziemi i Kosmosu, wyszukiwania zdrowych terenów pod zabudowę i odpowiedniego urządzania pomieszczeń. Najbardziej rozwinęła się w Chinach, gdzie stworzoną prężną gałąź wiedzy zwaną feng shui.

GEOMETRONIKA – dziedzina badawcza zajmująca się wpływem brył geometrycznych na organizmy żywe. Geometronika jest pokrewna grafotronice.

GEOMAGNETOMETR – urządzenie pomiarowe rejestrujące natężenie pola magnetycznego Ziemi. Ponieważ natężenie tego pola w miejscu neutralnym znacznie różni się od natężenia nad strefą zadrażnień, zaczęto wykorzystywać geomagnetometr w badaniach radiestezyjnych jako sprzęt wspomagający.

GEORYTMOGRAM – uzupełniająca technika pomiarowa w radiestezji wykorzystująca zjawisko, że opornoąć skóry człowieka znacznie wzrasta na strefie w porównaniu do miejsca neutralnego.

GRAFOTRONIKA – dziedzina badawcza zajmująca się oddziaływaniem znaków, symboli i napisów na człowieka i świat przyrody. (patrz też geometronika)

INDYWIDUALNA BARWA RADIESTEZYJNA (indywidualna długość fali) – wypadkowa promieniowania ciała ludzkiego wyrażona w barwach pasm widma słonecznego.

KOLOR RADIESTEZYJNY (barwa radiestezyjna) – pojęcie umowne stosowane w radiestezji pozwalające na porównywanie i klasyfikację energii w odniesieniu do kolorów widma słonecznego.

KONWENCJA MENTALNA – szczegółowe założenie dotyczące interpretacji różnych rodzajów ruchów różdżki lub wahadła.

MIEJSCE MOCY – miejsce koncentracji pozytywnej energii Ziemi i Kosmosu. W geomancji miejsca mocy bada się m.in. metodami radiestezyjnymi.

NEUTRALIZACJA (odpromieniowywanie) – unieszkodliwienie promieniowania geopatycznego metodami naturalnymi lub technicznymi.

ODPROMIENNIK (ekran radiestezyjny, neutralizator) – urządzenie do neutralizacji szkodliwych emisji.

POLARYZACJA W RADIESTEZJI – zjawisko namagnesowania ciała pod względem magnetycznym i powstawania dwóch różnoimiennych ładunków usytuowanych przeciwlegle. Polaryzację można zbadać przy pomocy obserwacji kierunku obrotów wahadła lub sposobu wychyłu różdżki (np. obrót prawoskrętny i wychył ku górze znaczy polaryzacja dodatnia).

PROMIENIOWANIE BOCZNE – promieniowanie rozchodzące się pod kątem 45° do powierzchni płynącego pod ziemią cieku wodnego.

PROMIENIOWANIE GEOPATYCZNE – promieniowanie występujące w strefach zadrażnień nad ciekami wodnymi, uskokami geologicznymi i szczelinami, niektórymi rodzajami złóż mineralnych oraz w strefach oddziaływania układów promieniowań sieciowych. Promieniowanie geopatyczne oddziaływuje szkodliwie na organizmy żywe.

PROMIENIOWANIE GŁÓWNE (promieniowanie podstawowe lub zasadnicze) – promieniowanie pionowe nad ciekami wodnymi powstające w wyniku tarcia wody o grunt.

PROMIENIOWANIE KSZTAŁTÓW I SYMBOLI – rodzaj oddziaływania struktur geometrycznych i znaków symbolicznych zwany umownie „promieniowaniem” Badaniem tego rodzaju zjawisk zajmują się geometronika i grafotronika.

PROMIEŃ HARMONII – promień łączący dwie substancje lub źródła promieniowania pozostające ze sobą w harmonii.

RADIESTEZJA – dziedzina wiedzy zajmująca się wykrywaniem cieków wodnych, złóż mineralnych, anomalii geologicznych, promieniowań Ziemi i Kosmosu oraz różnego rodzaju oddziaływań i energii przy pomocy różdżki lub wahadła .

RADIONIKA – metoda diagnozowania i leczenia głównie na odległość z wykorzystaniem
świadka radiestezyjnego i specjalnych urządzeń rezonujących lub generujących różnego rodzaju pozytywne wibracje.

RÓŻDŻKA – podstawowy obok wahadła przyrząd radiestezyjny stosowany najczęściej do poszukiwania cieków wodnych, złóż mineralnych, stref zadrażnień, tyczenia studni oraz niekiedy do diagnozy paramedycznej.

RÓŻDŻKA HISZPAŃSKA (różdżka kątowa, rezonator) – przyrząd radiestezyjny w kształcie litery L. Krótsze ramię służące do trzymania różdżki osadzone jest w prowadnicy zapewniającej swobodny obrót dłuższego ramienia. Radiesteta zazwyczaj wykorzytuje dwie różdżki trzymając je tak, aby ich dłuższe ramiona były do siebie równoległe. Sygnałem dla radiestety są ruchy ramion różdżek.

SIATKA SZWAJCARSKA (siatka globalna, ruszt geobiologiczny lub siatka Hartmanna) – rodzaj promieniowania w układzie promieniowań sieciowych tworzący sieć przebiegającą zgodnie ze stronami świata o oczkach wielkości 2 x 2,5 m. i szerokości pasm 21 cm.

SIATKA DIAGONALNA (siatka Currego) – rodzaj promieniowania zaliczany do układu promieniowań sieciowych o ścianach grubości ok. 10 cm przebiegających po przekątnej w stosunku do siatki szwajcarskiej. Siatka diagonalna ma kształt rombu o bokach ok. 3,8 m.

SKALA BOVISA – skala pomiaru natężenia promieniowań oparta na założeniu, że ogólna wartość promieniowania ciała dorosłego zdrowego człowieka wynosi 6500 jednostek. Wartości poniżej tej wielkości są dla ludzi szkodliwe a powyżej korzystne. Skala Bovisa mieści się w zakresie 0d 0 do 10.000 jednostek.

SKALA BSM – skala natężenia promieniowania oparta na założeniach Bovisa mająca zastosowanie szczególnie do pomiarów radiestezyjnych w geomancji.

STREFA ZADRAŻNIEŃ (strefa bądź pasmo geopatyczne) – pasmo wzbudzenia, w którym występuje promieniowanie geopatyczne.

ŚWIADEK RADIESTEZYJNY – dowolny przedmiot reprezentujący daną osobę lub rzecz, na przykład zdjęcie, fragment pisma odręcznego lub podpis, włos, próbka krwi, kamyk z danego miejsca, mapa itp. Istnieje ścisła więź między daną osobą a częścią jej ciała lub przedmiotem do niej należącym. Nawiązując kontakt ze świadkiem radiestezyjnym łączymy się bezpośrednio z jego właścicielem lub z miejscem, z którego próbka pochodzi. Badając świadka radiestezyjnego przy pomocy przyrządów radiestezyjnych czynimy tak jakbyśmy badali bezpośrenio daną osobę, rzecz lub miejsce. Posługiwanie się świadkiem radiestezyjnym stanowi podstawę teleradiestezji.

TELERADIESTEZJA – technika poszukiwań radiestezyjnych na odległość z wykorzystaniem świadka radiestezyjnego. Stosuje się ją przy poszukiwaniach osób, zaginionych przedmiotów, złóż mineralnych oraz niekiedy diagnozowaniu na odległość. W teleradiestezji dodatkowo prócz świadka używa się map, biometrów i diagramów.

UKŁAD PROMIENIOWAŃ SIECIOWYCH – grupa promieniowań układająca się w regularne sieci, linie bądź figury geometryczne, nie będące pochodną promieniowania cieków wodnych, struktur geologicznych oraz promieniowań pochodzenia technicznego.

WAHADŁO – podstawowy obok różdżki przyrząd radiestezyjny; zawieszony na niesprężystej nitce lub łańcuszku ciężarek metalowy, drewniany lub z tworzywa sztucznego, najczęściej w kształcie kuli, stożka lub walca. Istnieje wiele typów wahadeł np. egipskie wahadła promieniujące (Izis, Ozyrys i Karnak), wahadło z miejscem na świadka (wahadło Mermeta) czy wahadło uniwersalne umożliwiające emitowanie różnego rodzaju promieniowań.

ZIELEŃ UJEMNA (kolor szary) – rodzaj przenikliwego promieniowania uważanego przez radiestetów za najkrótszy i najsilniejszy rodzaj drgań występujących w przyrodzie.

ŻYŁA WODNA patrz CIEK WODNY.


Opracowanie słownika Leszek Matela , Copyright 1997