Kategoria: Teksty

Rennes-le-Château to nazwa małej wioski położonej u podnóży Pirenejów, która od dawna przyciągała moją uwagę i pojawiała się raz po raz na kartach studiowanych przeze mnie publikacji na temat świętego Graala. Opowiadano o niej jako o jednym z bardziej tajemniczych i niesamowitych miejsc w Europie. Dodatkową sławę Rennes-le-Château zyskało dzięki bestsellerowi ostatnich lat- powieści Dana Browna Kod Leonarda da Vinci oraz jego ekranizacji. Ten amerykański pisarz nadał bowiem bohaterowi swojej książki nazwisko Sauniere, dokładnie takie, jakie nosił proboszcz owej miejscowości. Ksiądz Berenger Sauniere był człowiekiem, który nagle, w sposób niewytłumaczalny zdobył fortunę. Dodatkowo wokół jego osoby zaczęły dziać się sprawy tajemne i niezwykłe.

-Dlaczego tyle miejsca poświęca się wiejskiemu księdzu i małej wiosce, w której żył? Muszę tam pojechać, aby się o tym przekonać – takie myśli nachodziły mnie wielokrotnie podczas lektury publikacji związanych z tym regionem. Jedynie osobiste doświadczenie subtelnych wibracji tego miejsca da mi odpowiedź, czy sława Rennes-le-Château nie jest przesadzona.

Rozpocząłem zbieranie materiałów na temat Sauniere’a i miejscowości, w której działał. Aż kiedyś, w pewien ciepły, sierpniowy poranek, wyruszyłem z położonego w południowej Francji Carcassonne do miasteczka Couiza, skąd dzieliło mnie już tylko niecałe 5 km do Rennes-le-Château. Postanowiłem udać się tam pieszo, idąc krętą drogą wznoszącą się ku górze. Nie uszedłem jednak nawet kilometra, gdy zatrzymał się tuż obok mnie przejeżdżający samochód. Okazało się, że jadący nim mężczyźni także zdążają do wioski, która stała się celem mojej wyprawy.

– Jeśli idzie Pan w górę, do Rennes, możemy podwieźć – zagadnął jeden z nich. Spojrzałem na rejestrację. Samochód pochodził z departamentu Aude.

– To szansa, aby wypytać ludzi pochodzących z tych okolic o interesujące mnie rzeczy – pomyślałem i szybko odpowiedziałem: Chętnie podjadę- odrzekłem.

Po chwili siedziałem już na tylnym siedzeniu srebrzystego Renaulta. Kiedy nieznajomi dowiedzieli się, że przyjeżdżam z dalekich stron specjalnie po to, aby poznać Rennes-le-Château, chcieli koniecznie wiedzieć, czy do podróży zainspirowała mnie lektura bestsellera Dana Brona. Gdy jednak oświadczyłem, że z Rennes-le-Château zetknąłem się przed wielu laty, na długo przed powstaniem tej książki, zorientowali się, że nie jestem ani zwykłym turystą, ani tym bardziej łowcą sensacji.

– A czy przybył Pan tu z powodów religijnych?– postawiono mi następne pytanie. Musiałem więc ujawnić im prawdziwy celu mojej wyprawy:

– Chcę odczuć i zbadać energie tego miejsca, a później je opisać.

Te słowa wyraźnie ich zaintrygowały, gdyż mężczyzna siedzący obok kierowcy odwrócił głowę i utkwił we mnie zdziwione spojrzenie. Zobligowany jego reakcją, zacząłem opowiadać o radiestezji jako uniwersalnej technice pomiarowej, która umożliwia człowiekowi odkrywanie świata niewidzialnych wibracji i oddziaływań. Powiedziałem też parę słów o geomancji, dziedzinie wiedzy zajmującej się miejscami szczególnej koncentracji energii Ziemi i Kosmosu. Wspomniałem o medytacji w miejscach mocy, podczas której pojawiają się symbole opisujące dane miejsce i pozwalające rozwikłać różne zagadki dotyczące przeszłości.

Mężczyzna siedzący obok kierowcy z wielką uwagą przysłuchiwał się temu, co mówię. Wreszcie, niemal z namaszczeniem, rzekł cichym głosem:

– To jest szczególne miejsce transformacji sił ziemskich i kosmicznych, warto więc to potwierdzić za pomocą różnych badań.

Tym razem mnie zaskoczyło stwierdzenie nieznajomego. Chciałem jeszcze spytać skąd ma takie informacje, lecz auto nagle zatrzymało się przy położonej w samym sercu Rennes-le-Château księgarni ezoterycznej- La Porte de Rennes.

– Jesteśmy na miejscu –rzekł kierowca Renaulta i wyciągnął na pożegnanie dłoń. Uczynił to jednak w sposób nietypowy, a jednocześnie bardzo dziwny. Uchwycił bowiem lewą ręką swoją prawą dłoń tuż nad nadgarstkiem i dopiero wtedy skierował ku mnie. W tenże sam niezwykły sposób pożegnał się ze mną pasażer z przedniego siedzenia. Unosząc brwi, wymownie szepnął: Powodzenia!

Gdy odjeżdżali, uświadomiłem sobie, że już gdzieś widziałem takie intrygujące gesty wykonywane podczas powitania i pożegnania. Przypomniałem, że kiedyś czytałem na temat podobnych układów rąk. Stosowały je pewne odłamy wolnomularstwa ezoterycznego oraz członkowie gnostycznego kościoła Jana Chrzciciela.

– Czy to może być dziełem przypadku, że do tego pełnego legend i sekretów miejsca podrzucili mnie członkowie jakiegoś tajemnego bractwa? Ciekawie się zaczyna moja wyprawa! – pomyślałem i ruszyłem przyśpieszonym krokiem w stronę kościoła Marii Magdaleny w Rennes-le-Château.

Znaczenie Rennes

Istnieje również ciekawa hipoteza, że w Rennes-le-Château znajdowała się przed tysiącami lat ogromna świątynia Ziemi, w której odbywały się tajemne praktyki Atlantów. Przeprowadzone przeze mnie badania radiestezyjne potwierdzają, że jest to bez wątpienia bardzo silne miejsce mocy. Do tego, częstotliwości występujących promieniowań namierzane różdżką rezonacyjną L-4, są identyczne z tymi, które spotykamy np. w Stonehenge, Carnac, w Wielkiej Piramidzie w Gizie czy w świątyniach megalitycznych na Malcie. Tego rodzaju promieniowania były przypuszczalnie podstawowym źródłem energii wykorzystywanym przez Atlantów. tak jak dzisiaj jest nim prąd elektryczny. Pozostałością świątyni Ziemi jest prawdopodobnie kamienny krąg w Rennes-les-Bains. W układzie tym, ze względu na skrzyżowania pasm energetycznych, ważną rolę spełniało także Rennes-le-Château.

Potwierdza to również inna hipoteza, według której wzgórze Rennes-le-Château to miejsce zaślubin Ziemi z boginią Nieba, czy jak kto woli punkt wymiany energii ziemskich z kosmicznymi. Zwolennicy tej teorii twierdzą, iż podczas Potopu wzdłuż zachodniej krawędzi kontynentu europejskiego nie zostało zalanych wodą kilka świętych wzniesień. Jednym z ważniejszych tego rodzaju punktów miało być właśnie Rennes-le-Château. Co ciekawe, miejsca takie miały być połączone liniami promieniowania w sieć. Główną linię tego promieniowania nazwano linią czakr. Ma ona być czymś w rodzaju kręgosłupa energetycznego naszej planety. Linia czakr ciągnie się od położonej w pobliżu Marsylii miejscowości Les-Saintes-Maries-de-la-Mare przez Francję i Anglię do północnego brzegu Szkocji. Według tej hipotezy zachodnie krańce Europy to pozostałości po Atlantydzie, Potop zaś związany jest z jej zagładą.

Według angielskiego pisarza i badacza Henry Lincolna, w pobliżu Rennes-le-Château znajduje się pięć wzniesień tworzących idealny pentagram. W samym środku tej pięcioramiennej gwiazdy usytuowana jest jeszcze jedna, szósta góra. Według Lincolna, naturalna świątynia bogini miłości. Ale nie tylko góry w tych okolicach tworzą magiczny znak. Jeśli przeanalizujemy położenie zamków, kaplic, kościołów w tym regionie, to też utworzą one pentagramy lub heksagramy. Dla Henry Lincolna to przykład wykorzystania świętej geometrii praktykowanej już od czasów starożytnych. Najpierw używano jej jako ważnego składnika kultu żeńskiej energii przyrody, a potem dla uczczenia św. Marii Magdaleny. Jak już wcześniej wspominałem, również miejscowości wokół Rennes-le-Château tworzą potężny pentagram o silnym działaniu ochronnym.

Na południe od Rennes-le-Château znajduje się dolina zwana Valdieu, czyli Dolina Boga (sic!). A czym była mityczna Arkadia? To właśnie legendarna dolina, gdzie żyli bogowie. Odniesienie do Arkadii widzimy zarówno w genealogii Merowingów (właśnie w Arkadii mieli się osiedlić potomkowie pierwszych Merowingów), jak też w obrazie Poussina przedstawiającym pasterzy z Arkadii stojących przy grobie. Według niektórych hipotez miał to być grób Syna Bożego, według innych zaś grób Marii Magdaleny.

Z kolei, jak twierdzą publicyści Richard Andrews i Paul Schellenberger, hipotetyczny grób Chrystusa został ukryty w okolicznym wzniesieniu, zwanym Pech Sardou. W książce The Last Tomb of Christ (Ostatni grób Chrystusa) przedstawiają oni hipotezę, według której Chrystus przeżył ukrzyżowanie i schronił się w Galii. Miał tam żyć jeszcze kilkanaście lat.

Z jeszcze inną hipotezą wystąpił niemiecki autor i ezoteryk Manfred Dimde. W swojej książce Gralsverschwörung (Spisek Graala) przedstawia on wzniesienie Serbairou jako miejsce ukrycia ciała Jezusa. Grób ma być położony w centrum wielkiego kamiennego kręgu, opisywanego zresztą przez księdza Henri Boudeta w omawianej już przeze mnie wcześniej jego książce La vraie langue celtique (Prawdziwy język Celtów). Dimde przypuszcza, że wejście do grobu znajduje się pod położonym w tych okolicach Źródłem Magdaleny (Source de la Madeleine) oraz w Studni Miłości (Fontaine d´Amour). Wniesienie Serbairou to miejsce rzeczywiście bardzo niezwykłe. Na jego zboczach znajdują się dziesiątki podłużnych kamieni przypominających menhiry ustawiane przez cywilizacje neolityczne. Wielu geologów przypuszcza, że jest to formacja naturalna. Zdziwienie budzi fakt, że większość kamieni stoi w miarowych odstępach od siebie. To nie jest, jak sądzę, dzieło przypadku. Kamienie, według moich badań radiestezyjnych, wpisane są bowiem w układ promieniowań. Tu też zbiegają się rzeki Blanque i Sals. Według niektórych hipotez, literki BS, umieszczone na pojemniku z wodą święconą przy wejściu do kościoła w Rennes-le-Château, odnoszą się właśnie do nazw obu rzek. Tak więc, jak twierdzi Dimde, wskazówki dotyczące miejsca umieszczenia grobu Jezusa zawarte są zarówno w książce Boudeta, jak i w symbolach kościołach św. Marii Magdaleny. Niemiecki badacz łączy zapis Pax 681 z Dużego Manuskryptu z przełęczą Col Doux w rejonie Serbairou, która położona jest na wspomnianej wysokości.

Również w kościele św. Marii Magdaleny w Rennes-le-Château znajdujemy ciekawą wskazówkę topograficzną. Otóż wnętrze kościoła usytuowane jest w miejscu położenia w terenie Doliny Boga Valdieu, a poszczególne figury, ustawione przez Sauniere’a w świątyni, mają odpowiedniki w okolicach jako różne obiekty. I tak (podaję nazwy francuskie): Pas de la Roque symbolizuje figura św. Rocha, Fountaine de Quatre Ritous – czterech aniołów przy wodzie święconej u wejścia do kościoła, La Pique (niewielkie wzniesienie w Valdieu) – muszla trzymana przez figurę Jana Chrzciciela, Ermitage St. Antoine (Pustelnia św. Antoniego) – figura św. Antoniego Pustelnika oraz Source de la Madeleine – figura św. Marii Magdaleny.

Zauważono, że patrząc na wzniesienie La Pique od strony formacji skalnej, tzw. diabelskiego krzesła, można dopatrzyć się zarysu twarzy utworzonego przez skały. Co ciekawe, twarz ta kieruje swój wzrok dokładnie w stronę Rennes-le-Château.

Kolejnym znaczącym wzniesieniem jest Pech de Bugarach, góra, która uchodziła za świętą i którą porównywano do Synaju. Wiele osób twierdzi, że regularnie, w nocy z 13 na 14 października pojawiają się na niej tajemnicze zjawiska świetlne. Istnieją też materiały filmowe dokumentujące ten fakt.

Pech de Bugarach ma oczywiście swoje legendy. Powiadają one, że w rocznicę rozwiązania zakonu templariuszy ich duchy zstępują z Niebios na szczyt Bułgarach, a następnie wędrują do podnóża góry, gdzie znikają w systemie rozległych podziemi. Ma tam istnieć ogromny podziemny świat, z którego dobiegają niekiedy na powierzchnię tajemnicze dźwięki. A ponieważ w każdej, nawet najbardziej niesamowitej legendzie, musi być jakaś cząstka prawdy, wiele osób przybywających w te strony słyszy niezwykłe tony wydobywające się spod ziemi.

Wśród okolicznych mieszkańców można spotkać przekonanie, że na tych terenach występują potężne siły, które trudno jest zrozumieć czy nawet opisać słowami. Wielu, niezależnie od siebie, doświadczyło ich, a więc nie może to być przypadek czy złudzenie. Nic dziwnego, że w okolice Pech de Bugarach zjeżdżają grupy ufologów ze sprzętem. Szczególnie intensywne zjawiska świetlne miały tam występować pomiędzy 1970 a 1985 r. W 1978 r., ponad 100 świadków zaobserwowało wokół Pech de Bugarach typowe zjawiska ufologiczne. Istnieją lokalne protokoły policyjne z tego czasu, zawierające opisy śladów rozmieszczonych na ziemi w tych okolicach w postaci przebarwień gleby oraz kręgów i wzorów na trawie. W 1978 r. temat tzw. kręgów w zbożach nie był jeszcze zbyt mody. Rennes-le-Château także nie było sławne. Trudno podejrzewać tutaj jakąś mistyfikację w tamtych czasach. Niektórzy twierdzą, że w miejscach mocy, związanych szczególnie z cywilizacją atlantydzką, występują zarówno zjawiska ufologiczne, jak i tworzą się kręgi w zbożu. Przykładem mogą być choćby okolice słynnego kamiennego kręgu w Stonehenge, gdzie tego rodzaju fenomeny ciągle się powtarzają. Latem 2004r. nad Pech Bugarach sfotografowano coś na kształt UFO. Wydarzenie to ściągnęło w te okolice mnóstwo obserwatorów. Jednak zjawiska się nie powtórzyły. Góra jest niezwykłym miejscem. Z pewnością usłyszymy jeszcze o Pech Bugarach w przyszłości. Warto wspomnieć, że w czasie drugiej wojny światowej SS prowadziło w rejonie tej góry zakrojone na szeroką skalę prace poszukiwawcze. Prace przeprowadzano w tajemnicy i do dziś nie bardzo wiadomo, czego tam szukano. Czy chodziło o skarb? Czyżby SS-mani podążali tropem legend i wierzyli, że zdobędą świętego Graala?

Również inne miejsca w okolicach Rennes-le-Château są niezwykłe. Chodzi na przykład o Alet-les-Bains, uzdrowisko z gorącymi źródłami, w średniowieczu ważny ośrodek alchemii. W tutejszym kościele św. Andrzeja możemy dostrzec symbole związane zarówno z templariuszami, jak i z magią. Z Alet-les-Bains wywodzi się także współzałożyciel Towarzystwa Najświętszego Sakramentu (Compagnie du Saint-Sacrement)- biskup Nicolas Pavillon. Główna siedziba tego Towarzystwa mieściła się w seminarium St Sulpice w Paryżu. Uważano, że miało ono związki z Zakonem Syjonu.

Kolejnym miejscem z tego rejonu, na które warto zwrócić uwagę, jest bazylika Notre-Dame de Marceille położona w pobliżu Limoux. Została ona zbudowana na terenie dawnego pogańskiego sanktuarium oraz cudownego źródełka. Wewnątrz bazyliki ustawiona jest jedenastowieczna figurka Czarnej Madonny, do której przybywają liczne pielgrzymki. Miejsce to musi być szczególnie ważne, skoro wewnątrz różnych ugrupowań katolickich toczyły się ostre spory, do kogo powinno ono należeć. Sama świątynia jest dość skromna i trochę dziwne wydaje się, że papież Pius X nadał jej status bazyliki przysługujący tylko najważniejszym kościołom.

Niedaleko od bazyliki Notre-Dame de Marceille, tuż nad brzegiem Aude, znajduje się podziemna krypta złożona z dwóch sal mających po prawie 6 m wysokości. Wykorzystywano ją na pewno w okresie rzymskim i wczesnowizygockim (II-IV w.). W środku nie znaleziono żadnych przedmiotów. Wejście do krypty wiodło przez wąski tunel i ukryte było na powierzchni w specjalnie pobudowanym do tego celu budynku. Nie wiadomo, do jakich celów wykorzystywano to podziemne pomieszczenie. Jest bardzo prawdopodobne, że było tam niegdyś miejsce tajemnych inicjacji. Być może chodziło o inicjacje Celtów a może jeszcze dawniejsze. Co ciekawe, krypta została odkryta przez holenderskiego badacza Jos Bertauleta, którego przywiodła do tego miejsca lektura książki Boudeta Prawdziwy język Celtów.

W okolicach Rennes-le-Château słynny ród Rothschildów podjął prowadzone na szeroką skalę badania archeologiczne. Podobno nie przyniosły one żadnych sensacji, chociaż wydano na nie miliony franków. Przekopano na przykład całe wzniesienie Le Casteillas, aż niemalże do jego podstawy, ale na nic nie natrafiono. Gdyby jednak nie było przesłanek do poszukiwań, Rothschildowie z pewnością nie inwestowaliby w to przedsięwzięcie tak dużych pieniędzy.

Bez wątpienia poszukiwania skarbów w okolicach Rennes-le-Château będą trwały dalej. Niewykluczone, że przyniosą kiedyś odkrycie jakiś cennych przedmiotów, choć jak przypuszczam na podstawie badań – prawdziwym „skarbem” tych okolic jest istnienie tutaj kiedyś potężnej świątyni Ziemi zbudowanej przez Atlantów. Fascynacja zakodowanymi przez księdza Sauniere sekretami będzie z pewnością obejmować coraz to nowe pokolenia zarówno zwykłych poszukiwaczy skarbów jak i tropicieli spraw duchowych i tajemnych.

Fragment pochodzi z książki Leszka Mateli (pod pseudonimem Merlin) – Kod Sauniere’a.

Geomancja to sztuka wykorzystywania pozytywnych wpływów sił Ziemi i Kosmosu, wyszukiwania zdrowych terenów pod zabudowę, odpowiedniego urządzania pomieszczeń oraz wiedza dotycząca oddziaływania przyrody i różnego rodzaju kształtów, form i symboli na otoczenie. Nazwa geomancja, sugerująca wróżenie z ziemi, wzięła się stąd, że jedną z jej podstawowych metod badawczych jest obserwacja kształtów ziemi oraz innych elementów środowiska i osądzanie na tej podstawie o jego właściwościach bioenergetycznych. Dziś wiemy, że analiza składników środowiska nie jest żadnym wróżeniem, lecz rzeczową metodą poznawczą. Równie dobrze można tę dziedzinę wiedzy określać jako „ekologię stymulujących składników otoczenia”, czy „radiestezję pozytywnych wibracji”. Skoro jednak tradycyjna nazwa „geomancja” funkcjonuje w literaturze, nie będziemy jej zmieniać.

Człowiek dawnych epok, choć pozbawiony urządzeń technicznych, potrafił w odpowiedni sposób posługiwać się subtelnymi energiami natury. Otaczał kultem miejsca szczególnej koncentracji tego rodzaju stymulujących sił, a wznoszone budowle dopasowywał do ich przebiegu. Potrafił też poprzez stosowanie odpowiednich kształtów i symboli polepszać panujący układ promieniowań. Ową wiedzę zawdzięczał niezwykłej intuicji i wnikliwej obserwacji świata przyrody. Dziś ponownie zaczynamy zwracać się ku naturze. W optymalnym wykorzystaniu pozytywnych oddziaływań przyrody przydatna może okazać się dawna wiedza geomantyczna. Zgłębiając wiedzę naszych przodków mamy przed sobą bardzo wiele do odkrycia. Najbardziej rozwiniętą dziedziną wiedzy stała się geomancja w dawnych Chinach, gdzie nazwaną ją feng shui.

Niezwykle pomocna w zrozumieniu dawnych zasad geomancji jest radiestezja. W miejscach szczególnej koncentracji pozytywnej energii, zwanych w geomancji miejscami mocy, występują specyficzne zjawiska, dające się wykryć metodami radiestezyjnymi. Oto najważniejsze z nich:

1/ Znacznie podwyższony poziom promieniowania.

Opierając się na rozpowszechnionej na Zachodzie skali Bovisa promieniowanie wynosi zawsze nie mniej niż 10.000 jednostek. Silne miejsca mocy mają zawsze powyżej 18.000 jednostek Bovisa. Dla porównania korzystny dla człowieka zakres promieniowania zaczyna się od 6.500 jednostek. Tak więc promieniowania poniżej tej granicy oddziaływają niekorzystnie. Im dalej od 6500 jednostek i im bliżej zera, tym wzrasta szkodliwość promieniowania. Jest to swego rodzaju miara wzorcowa. Maksymalne natężenie promieniowania odbierane przez ciało fizyczne wynosi w tej skali 10.000 jednostek. Ponieważ według wiedzy ezoterycznej człowiek składa się z 7 powłok energetycznych zwanych też sferami bądź ciałami Leszek Matela rozszerzył skalę Bovisa o 6 dalszych zakresów. W ten sposób powstała skala promieniowania, którą zaczęto określać terminem BSM (nie mająca nic wspólnego z propagowaną w naszym kraju metodą samoleczenia, lecz zaczerpnięta od pierwszych liter nazwisk jej twórców: Bovis-Simoneton-Matela). Skala BSM posiada następujące przyporządkowanie:

0 – 9.999 jednostek – sfera fizyczna człowieka
10.000 – 13.499 jednostek – sfera eteryczna
13.500 – 17.999 jednostek – sfera astralna
18.000 – 27.999 jednostek – sfera mentalna
28.000 – 33.999 jednostek – sfera przyczynowa (kauzalna)
34.000 – 49.999 jednostek – sfera duchowa powyżej
50.000 – sfera czystej istoty duchowej

2/ Ślepe źródło

W samym centrum miejsca mocy występuje tzw. ślepe źródło. Cieki wznoszące się zbliżają się do powierzchni ziemi, ale jej nie osiągają. Stąd też nazwa sugerująca, że źródło jest ślepe. Powstający nad ślepym źródłem rodzaj promieniowania jest przypomina emisję żyły wodnej ma jednak oddziaływanie pozytywne. Cieki wznoszące płyną w specyficznych warunkach geologicznych dzięki temu ich działanie jest inne niż zwykłych cieków. Podłoże wytłumia szkodliwe składniki ich promieniowania. W miejscach mocy często występują studnie z wodą posiadającą znakomite własności bioenergetyczne.

3/ Skrzyżowania układów promieniowań sieciowych

Wzdłuż osi głównej świątyni /tzw. linia święta/ przebiega pasmo siatki szwajcarskiej. W dawnych miejscach kultu przed ołtarzem znajduje się skrzyżowanie tej siatki. W najważniejszych punktach miejsca mocy na strefy oddziaływania węzłów siatki szwajcarskiej nakłada się oddziaływanie siatki diagonalnej, co znacznie zwiększa klimat promieniowania w takich miejscach. Miejsce mocy wpisane jest w układ promieniowań sieciowych.

4/ Struktury geologiczne dookoła

Uskoki geologiczne i szczeliny często opasują miejsca mocy, co jest niekiedy zaznaczane przez dawnych budowniczych murem okalającym świątynię. Promieniowani generowane wzdłuż uskoków geologicznych i szczelin jest szkodliwe i ma oddziaływanie destrukcyjne. Ich funkcję polega na oddzieleniu pasem negatywnych wibracji miejsca świętego, gdzie koncentrują się pozytywne energie Ziemi i Kosmosu, od otoczenia. Zbliżający się do takiego miejsca intruz poprzez szkodliwe oddziaływania ma być zniechęcony, aby iść dalej i nieoczekiwanie wkroczyć na obszar, w którym siły przyrody ofiarowują człowiekowi to, co w nich najszlachetniejsze. Pas negatywnego promieniowania wokół miejsc mocy posiadał też znaczenie w różnego rodzaju rytuałach inicjacyjnych. Adept poddawany inicjacji musiał przebić się przez „strefę cienia”, aby za swój trud osiągnąć nagrodę i dojść do „strefy dobra”. Poprzez kontrast pomiędzy dobrem a złem następowało somoistne oświecenie. Istnienie uskoków i szczelin geologicznych ma też swoje uzasadnienie geologiczne. Mianowicie skoro w miejscu mocy istnieją cieki wznoszące, to muszą dookoła istnieć takie spiętrzenia geologiczne i uskoki, aby podziemne cieki mogły wznosić się ku górze.

5/ Ley lines (strefy geomantyczne)

Miejsca mocy połączone są ze sobą, ciągnącymi się niekiedy nawet setki kilometrów, pasmami promieniowania określanymi w literaturze przedmiotu jako strefy geomantyczne albo ley lines bądź krótko leys. Strefa geomantyczna posiada zazwyczaj szerokość od kilku do kilkudziesięciu metrów. Jest pasmem promieniowania o działaniu stymulującym. Są strefy geomantyczne o znaczeniu zasadniczym i te oplatają siecią promieniowań całą kulę ziemską. Często biegną one w kierunku tak ważnych miejsc mocy jak na przykład piramida Cheopsa czy Stonehenge. Istnieją także strefy promieniowania łączące tylko kilka miejsc mocy w obrębie jakiegoś regionu oraz geomantyczne linie lokalne. Wszystkie posiadają podobne właściwości. Różnią się tylko mocą promieniowania.

6/ Promieniowanie pierścieniowe

Rodzaj promieniowania tworzącego się wokół ślepego źródła. Ciek wznoszący się osiągając punkt położony najbliżej powierzchni ziemi generuje rozchodzące się koliście fale promieniowania. Pierścienie występują zazwyczaj w regularnych odległościach wynoszących ok. 1 m. Promieniowanie pierścieniowe jest rodzajem emisji pozytywnej i stymulującej.

7/ Inne rodzaje promieniowania

Na przykład promieniowanie gwiaździste i aquatasty [ang. Aquatasts] – będące rodzajem promieniowanie pseudo-żył wodnych.

Radiestezja to tylko jedna z możliwości badania miejsc mocy, inną możliwość stwarza medytacja i odbiór pozazmysłowy. Oddanie się medytacji w takich miejscach przynosi niezwykłe rezultaty. Jest ona zawsze głęboka. Przekonać się może o tym każdy kto zechce zagłębić się w medytację w starych świątyniach lub miejscach kultu. Dzięki zastosowaniu odpowiedniej techniki medytacyjnej można uzyskać tu obrazy i symbole medytacyjne, które nazwałem „przesłaniami miejsc mocy”. Medytację należy poprzedzić ćwiczeniami oddechowymi. Najlepiej nadają się do tego celu ćwiczenia oddechowe jogi /np. pranayama/. Najważniejsze jest wyrobienie w sobie umiejętności wyciszania umysłu i nastawienie się na odbiór wszelkich przesłań symbolicznych płynących z najgłębszej warstwy naszej psychiki. Miejsca mocy niezwykle silnie wpływają na naszą podświadomość. Trzeba tylko poprzez medytację otworzyć się na te oddziaływania.

Najczęściej przesłanie miejsca mocy w formie symbolicznej wyraża jakąś cechę charakterystyczną związaną z funkcją danego miejsca, bądź jego dziejami. Jeżeli kilka osób jednocześnie w danym miejscu mocy zagłębia się w medytację w poszukiwaniu symbolicznych przesłań, pojawiają się obrazy często uzupełniające się wzajemnie. Tak np. jeden z medytujących uzyskuje obraz świecy, drugi lichtarza a trzeci ognia bądź płomienia. Niekiedy przesłania miejsc mocy dotyczą różnych, nieraz odległych zdarzeń historycznych. Czasem dzięki nim udaje się rozszyfrować zagadki przeszłości.

W krótkim internetowym tekście można jedynie zasygnalizować tak szeroki temat jakim jest geomancja. Wszystkich czytelników chcących poznać całościowy obraz geomancji jako metody badawczej odsyłam do zamieszczonej poniżej bibliografii. Zachęcam do własnych prób i przemyśleń. Jedynie gdy geomancję wzbogacimy o własne doświadczenia stanie się ona prawdziwie żywą wiedzą jaką była dla naszych przodków.

Bibliografia:

1. Leszek Matela, „GEOMANCJA. Formy feng shui. Pozytywne energie”, wydana przez : Studio Astropsychologii, Białystok, 1997.
2. Matthias Mettler, „ATMOSPHÄRISCHE REIZSTREIFEN. Das Mass-System antiker Völker”, wydana przez : Moser Verlag, Zürich, 1986.

Czy zdumiewające związki i podobieństwa między wychowanymi osobno bliźniętami jednojajowymi mają swoje odniesienia tylko w genetyce? A może istnieje między nimi jakaś więź natury parapsychicznej ? Na to pytanie próbował odpowiedzieć amerykański psycholog prof. Bouchard w ramach programu badań naukowych pod nazwą „Minneapolis-Project”. O ile częściowo daje się wytłumaczyć podobieństwa bliźniąt w sferze psychicznej i intelektualnej, to nie można tego zrobić wobec faktu zapadania na te same choroby w tym samym czasie. Dotyczy to również wypadków losowych i jednakowych stanów emocjonalnych u bliźniąt pomimo braku bezpośrednich kontaktów między nimi.

Prof. Bauchard stwierdził, że pomiędzy bliźniętami szczególnie jednojajowymi znacznie łatwiej dochodzi do kontaktów telepatycznych niż między innymi ludźmi choćby spokrewnionymi. Okazuje się, że stosunkowo często zachodzi u bliźniąt przekazywanie emocji i reakcji organizmu drogą telepatyczną. Dzięki artykułom w prasie amerykańskiej znany stał się przypadek Kennetha i Keitha Main z Newcastle. Kiedy jeden z chłopców był operowany u drugiego zdrowego zaobserwowano bóle i ostre reakcje organizmu w miejscach poddanych zabiegowi u brata bliźniaka. Znanych jest też wiele przypadków kiedy siostry bliźniaczki rodziły dzieci w tym samym czasie i o tej samej godzinie. Notuje się również wypadki tajemniczej śmierci bliźniąt jednojajowych w tym samym czasie.

Już w 1968 roku dr Paweł Naumow na podstawie eksperymentów przeprowadzanych w Moskiewskiej Klinice Ginekologicznej udowodnił, że istnieje ścisła więź natury niefizycznej między matkami a niemowlętami. W laboratoriach amerykanskich potwierdzono telepatyczne wyzwalanie się identycznych reakcji w organizmach bliźniąt. Badano m.in. ilość krwi w kończynach za pomocą pletysmogramu. Niemiecki specjalista w tej dziedzinie Josef Giebel dostrzega analogię pomiędzy telepatią u bliźniąt a leczeniem przez podobieństwo. Chodzi o zasadę : „podobne oddziaływuje i wiąże się z podobnym.” Zasada ta stosowana jest szeroko w medycynie ludowej opartej na magii sympatycznej, radionice oraz w heomeopatii. Istnieje nawet teoria amerykańskiego badacza Le Shana upatrująca istotę bioenergoterapii w bliźniaczym stopieniu się psychik uzdrowiciela i pacjenta. Z kolei niemiecki badacz Otto Sarlay snuje brzmiąco na pierwszy rzut oka fantastyczną hipotezę i fenomen bliźniąt wiąże z tradycją okultyzmu. Według niej dusza ludzka inkarnuje się w okresie płodowym. Bliźnięta jednojajowe – jak twierdzi Sarlay – to jakby jedna dusza rozdwojona na dwa zarodki, podczas gdy w bliźnięta dwujajowe wcielają się dwie dusze.

Piramida pod Gołdapią – to brzmi mało prawdopodobnie a jednak jest prawdą, chociaż milczą na ten temat przewodniki turystyczne. Położony w pobliżu granicy z Obwodem Kaliningradzkim grobowiec w kształcie piramidy mógłby stać się niewątpliwą atrakcją Suwalszczyzny. Nikt jednak nie interesuje się tą niezwykłą zabytkową budowlą. Obiekt z roku na rok niszczeje a wandale dokonują reszty.

Około 250 m od szosy łączącej Banie Mazurskie z Żabinem tuż przed wsią Rapa wyrasta nagle w lesie dziwna budowla. To wznoszący się na wysokość ok. 8-10 m grobowiec w kształcie piramidy wybudowany na początku XIX w. przez ówczesnego właściciela tutejszych gruntów hrabiego von Farenheid. Aby dotrzeć od szosy do grobowca trzeba przedrzeć się przez zarośniętą wysokimi pokrzywami i zielskiem alejką. Budowla jest w złym stanie, porośnięta mchem i roślinnością, z częściowo zmurszałymi cegłami. Nad wejściem zniszczony metalowy krzyż. System wentylacyjny zachował się jednak dobrze. Do środka piramidy wchodziło się do niedawna przez okno, gdyż główne wejście zostało zamurowane. Podobnie jak trzy okna grobowca. Otwór w oknie zrobili przed laty rabusie. Nie tylko zbezcześcili oni grobowiec i pootwierali trumny w poszukiwaniu drogocennych rzeczy, ale nawet z jakiegoś makabrycznego powodu pozbawili zwłoki głów. Nikt jakoś do tej pory nie wykazał inicjatywy, aby to miejsce uporządkować. Mazurska piramida ciekawa jest z wielu powodów. Niespotykany kształt monumentalnego grobowca związany jest z zainteresowaniem sztuką a zapewne i tajemnicami starożytnego Egiptu. Hrabia Fritz von Farenheid był, jak podaje niemiecki periodyk „Heimatbrief”, zagorzałym kolekcjonorem sztuki. W swoim pałacu, którego niewielkie pozostałości znajdują się obecnie pod drugiej stronie granicy, na terenie Rosji, posiadał sporą kolekcję rzeźb i obrazów. Część pałacu miała spłonąć po wojnie, resztę zaś ponoć rozebrano. Nie wiadomo, gdzie trafiła kolekcja. Hrabia von Farenheid musiał bardzo wcześnie zainteresować się egiptologią. W owym czasie dopiero zaczynała się moda na Egipt, zapoczątkowana wyprawą Napoleona Bonaparte /1798-99/ i serią 24 tomów publikacji naukowych poświęconych temu regionowi wydanych po francusku w latach 1809-28. Zafascynowany Egiptem hrabia spod Gołdapi zlecił wybudowanie grobowca rodzinnego właśnie w kształcie piramidy. Pochował tu w 1811 r. ukochaną córeczkę Ninette zmarłą w wieku 3 lat. Później mieli tu również m.in. spocząć -jak podają niemieckie źródła – Johann Friedrich von Farenheid /zm. 1834 r/, Wilhelmine von Farenheid /zm. 1847 r./ a wreszcie sam budowniczy piramidy Friedrich Heinrich von Farenheid /zm. 1849 r./. Łącznie znajduje się wewnątrz 7 trumien. Piramidalny kształt spowodował mumifikację zwłok. Mimo, że grobowiec stoi na terenie podmokłym ciała zmarłych są dobrze zachowane łącznie z warstwą skórną. Wydaje się, że hrabia nie przypadkowo wybrał na miejsce rodzinnego pochówku teren oddalony aż o 5 km od swego pałacu. Przeprowadzone niedawno badania radiestezyjne wykazały, że właśnie w tym miejscu jak nigdzie w okolicach istnieje specyficzny klimat promieniowania. Ciekawe, że komary, choć ich pełno na zewnątrz piramidy, wyraźnie omijają jej wnętrze. Być może to efekt oddziaływania piramidy znany z literatury na ten temat. W okolicach na temat przeszłości piramidy można dowiedzieć się niewiele. Nie ma po prostu nikogo ktoby mieszkał tu przed wojną. Historią piramidy zainteresował się przed kilkoma laty młody niemiecki dokumentalista filmowy Peter Lemper. Wyszukał on kilka archiwalnych materiałów i fotografii o piramidzie i rodzie Farenheidów a nawet odnalazł w Niemczech dawnego ewangelickiego pastora z Żabina. Tym miejscem zainteresowało się także gołdapskie pismo z „Z bliska”. Piramidę odwiedziło też w ciągu ostatnich lat kilkunastu turystów z Niemiec. Sam nawet przed rokiem skierowałem tutaj niemieckiego fotografika Siegwarda Schmitza. Nikt jednak nie był w stanie do tej pory podjąć jakichkolwiek działań dla ratowania zabytkowego grobowca. Umieszczenie piramidy w spisie zabytków województwa suwalskiego również niewiele dało skoro brak pieniędzy na jakiekolwiek prace restauracyjne tego ciekawego obiektu. A swoją drogą istnieją w Polsce organizacje zajmujące się polsko-niemieckim pojednaniem. Może one byłyby w stanie uporządkować, otoczyć opieką a być może odrestaurować i udostępnić turystom ten niezwykły pomnik architektury należący przecież do naszego wspólnego, europejskiego dziedzictwa kultury. Za kilka lat, gdy piramida już całkiem zniszczeje, może być na to późno. Uczyniono pierwszy krok. Zamurowano okno. Może mniej będzie aktów wandalizmu. To jednak o wiele za mało.

Leszek Matela, Copyright 1996